|
WZMACNIACZ MOCY SŁUCHAWKOWY BURSON AUDIO
Producent: BURSON AUDIO MELBOURNE Pty Ltd |
|
Test
tekst WOJCIECH PACUŁA |
|
No 271 16 listopada 2026 |
MÓWIMY O TYM ZA KAŻDYM RAZEM, ale to mit założycielski, który się przeplata w całej historii Burson Audio i nic z tym nie zrobimy. Jej podstawą były i są produkowane samodzielnie układy zastępujące klasyczne „scalaki” (op-ampy, Operational Amplifier, układy scalone). Choć firma powstała w 2001 roku, w 1996 zebrała się grupa pasjonatów, którzy chcieli zastąpić układy scalone, przede wszystkim wszechobecne NE5543, którego korzenie sięgają projektów firmy Philips, układami dyskretnymi.
Liderami grupy o której mowa byli przyjaciele, panowie Mark Burson oraz John Delmo. Obaj są już na emeryturze. Początkowo skupiali się na produktach związanych z rynkiem profesjonalnym jednak stopniowo coraz większą uwagę zwracali na audio domowe. Firma się od tamtej pory rozrosła, wciąż pozostaje jednak niewielkim, specjalistycznym producentem z trzydziestoma dwoma pracownikami zajmującymi się produkcją, logistyką, marketingiem i sprzedażą. W jej ofercie znajdziemy zarówno klasyczne wzmacniacze – przedwzmacniacz i końcówki mocy jak i wzmacniacze słuchawkowe. Wszystkie można modyfikować poprzez wymianę układów scalonych, ale także przez podmianę dołączanych do nich, zewnętrznych, impulsowych zasilaczy, zasilaczami liniowymi o pełnym profilu i znacznie wyższej częstotliwości przełączania. Podobnie jest w przypadku testowanego przez nas wzmacniacza Soloist Prime, noszącego oznaczenie V-330. ▓ Soloist Prime Voyager KIEDY OTWIERAM PUDŁO z urządzeniem takiej firmy jak Burson Audio od razu mam przed oczami ludzi, którzy są, że tak się górnolotnie wyrażę, solą tej ziemi, audiofilskiej ziemi. Ich produkty mają wyraźny wyraz, są dopracowane stylistycznie, ładnie zapakowane i profesjonalnie promowane, nie chodzi więc o „garażowość”. Jest jednak w ich planowaniu i myśleniu o produkcie, co napędza audiofilów w ich działaniach i co większość firm, które niektórzy z nich zakładają, gubi wraz z przechodzeniem od DIY do profesjonalizacji. Tutaj, co widać i słychać, nic się nie zawieruszyło. Soloist Prime jest wzmacniaczem słuchawkowym należącym do serii Voyager. Jedną z cech tego typu firm jest otwarcie się na modyfikacje i zmiany. Wzmacniacz jest więc dostępny w dwóch wersjach: Deluxe i Max i – co ciekawe – nie ma wersji podstawowej. Model Soloist Prime Deluxe jest wyposażony w moduły Silent Power Level 02, wzmacniacze operacyjne V7 Vivid Pro, zasilacz Super Charger 5A oraz niezależnie zasilany moduł IEM z dwoma układami scalonymi TPA6120A2. Model Soloist Prime Max jest dokładnie taki sam, tyle że zamiast zasilacza gniazdkowego Super Charger otrzymujemy pełnowymiarowy zasilacz, osobne urządzenie Fusion Core 24V GaN. Zasilacz można kupić też później, przechodząc z wersji Deluxe na Max. My testujemy podstawową wersję, czyli Deluxe. O obydwu wersjach producent mówi: „Endgame Headphone Power Amplifier”. Mocna deklaracja, prawda? Zgodna jednak z etosem DIY… FUNKCJONALNOŚĆ • Urządzenie o którym mowa jest pomyślane zupełnie inaczej niż 99% produktów tego typu. To jest, po prostu, końcówka mocy. Tak, dobrze państwo słyszeliście, to jest końcówka mocy przeznaczona dla słuchawek. Ciężko się przestawić, prawda? Ja też miałem z tym problem. O ile w klasycznych systemach z kolumnami to norma i w wysokim high-endzie właściwie jedyna możliwość, w świecie słuchawkowym takie rozwiązanie spotyka się znacznie rzadziej. A przecież jest logiczne, rozdzielenie funkcji niskopoziomowej (przedwzmacniacz) i prądowej (wzmacniacz mocy) jest naturalnym ruchem. Do wzmacniacza Soloist Prime możemy podesłać sygnał z DAC-a/przedwzmacniacza tej firmy, albo z regulowanego wyjścia odtwarzacza CD lub plików. W moim przypadku było to perfekcyjnie naturalne, jako że odtwarzacz Ayon Audio CD-35 HF Edition ma możliwość regulacji napięcia wyjściowego, także właściciele odtwarzaczy Lumina oraz użytkownicy oprogramowania Roon będą mieli tę możliwość choć w ich przypadku zmiana siły głosu zostanie wykonana w domenie cyfrowej. Jak pisze producent, dzięki rezygnacji z regulacji głośności, stopnia przedwzmacniacza i wyświetlacza zyskano „przestrzeń niezbędną do realizacji (naszych) założeń projektowych”. I dalej:
Jego konstrukcja typu dual-mono (prawdziwe) oraz głębsze ustawienie prądu polaryzacji klasy A zapewniają lepszą separację sygnałów i tłumienie szumów. Potężny, precyzyjny i bezkompromisowy – Soloist Prime to wzmacniacz najwyższej klasy dla słuchaczy, którzy pragną, aby ich ulubiona muzyka prawdziwie poruszyła.
⸜ Soloist Prime Voyager, → BURSONAUDIO.com, dostęp: 29.10.2026. Urządzenie ma zbalansowany tor wzmocnienia, ale producent przewidział dwa typy gniazd wejściowych: XLR i RCA. Dalej tor jest zbalansowany, ale wyjścia mamy zarówno w takiej formie – to 4-pinowe XKR oraz 4-ringowy 4,4 mm (Pentaconn) – jak i w postaci niezbalansowanego, klasycznego „dużego jacka” 6,35 mm. Co więcej wewnątrz są, tak naprawdę, dwa osobne wzmacniacze. Jeden jest przeznaczony do napędzania klasycznych słuchawek, a drugi dla słuchawek IEM (In-Ear Monitor, czyli monitory dokanałowe). Ten drugi jest oparty na dwóch układach wzmacniających TPA6120A2, zapewniających poziom zniekształceń THD+N na poziomie 0,001% oraz szybkości narastania sygnału 1300 V/µs. To, odpowiedni, bardzo mało i bardzo dużo.
Na przedniej ściance, obok pięknego wskaźnika VU-metr, umieszczono przycisk i trzy mikrodiod. Przyciskiem zmieniamy tryb pracy. Dwa pierwsze położenia dotyczą „dużego” wzmacniacza. Pierwszym zwiększymy wzmocnienie układu aż o 6 dB, drugim wybierzemy nominalne wzmocnienie, a trzecim aktywujemy wzmacniacz IEM. Wskaźniki, o których mowa można wyłączyć, aby nie świeciły. Przypominają one to, co od lat u siebie stosuje polska firma Linear Audio Research. Już o tym mówiliśmy, trzeba to jednak powtórzyć: urządzenia Bursona są tak projektowane, aby użytkownik mógł wymienić klasyczne układy scalone NE5532 na coś lepszego. W wersji Deluxe są one już wymienione, a małe scalaki NE otrzymujemy w pudełeczku. Wzmacniacz przychodzi do nas z kilkoma wzmacniaczami operacyjnymi V7 Vivid Pro.<> ‖ V7 Vivid Pro
‖ Układ V7 Vivid Pro, a obok, już wymienione, NE5532 BURSON SUPREME SOUND OPAMP V7 Pro to już siódma generacja dyskretnych wzmacniaczy operacyjnych tej australijskiej firmy. Bazują one na nowej, 8-warstwowej płytce drukowanej (PCB) z odseparowanymi ścieżką sygnału, uziemieniem i ekranem, co – jak zapewnia producent – umożliwiło osiągnięcie bardziej kompaktowego rozmiaru oraz wyższej odporności na interferencje z zewnątrz. Nowe op-ampy mają dodatkowo specjalne obudowy-radiatory z aluminium, dzięki czemu mogą pracować przy wysokiej temperaturze. Na swoich stronach Burson okazuje porównanie różnego typu układów, z którego wynika, że jego układy, choć większe, mają o wiele mniej elementów – 32 w porównaniu do 52 (typowy op-amp). Mają się również charakteryzować krótką ścieżką sygnału oraz uziemieniem i ekranem, które są rozdzielone na odrębne warstwy. Podejście to podnosi koszt produkcji, ale – jak czytamy – umożliwia lepsze dopasowanie do analogowych obwodów wzmacniających.
‖ NE5532 produkowany przez japońską firmę JRC to „koń pociągowy” większości układów audio na świecie, w studiu i w domu Seria V7 – podobnie jak poprzednicy z linii V6 – dostępna jest w dwóch wariantach: V7 Vivid i V7 Classic. Pierwsza z nich ma się charakteryzować liniowym przenoszeniem, a druga jest „rozwiązaniem nieco podbarwiającym brzmienie, dodając do niego nutę muzykalności”. ● DO KOMPLETU otrzymujemy też pilot zdalnego sterowania. Są na nim guziki zmiany siły głosu, ale współpracują one tylko z przedwzmacniaczem Bursona, nie z końcówką. Z pilota można też zmienić wejście, wyłączyć zasilanie urządzenie, „zmutować” i wyłączyć podświetlenie. TECHNIKA • Wzmacniacze Bursona mają charakterystyczny wygląd, który odwołuje się do kokpitu samochodów wyścigowych. Ich obudowy są złożone ze sztywnych, grubych płyt aluminiowych (aluminium lotnicze, jak podaje producent) anodowanych na tytanowy kolor. W ich dizajnie ważną rolę gra również pomarańcz. Anoduje się nań elementy zdobnicze, takie jak osłony wskaźników, radiatory czy pasek na pilocie zdalnego sterowania. Wzmacniacz pracuje w klasie A, oddając do 12 W mocy. To dużo, szczególnie w tak kompaktowym urządzeniu. Dlatego obudowa została zaprojektowana dla jak najlepszego pozbycia się go z wnętrza. Projekt ten nosi nazwę CoolCase 2 (lub Cool Case 2.0) i jest zmodernizowaną wersją obudowy stosowanej w poprzednich generacjach Burson Audio. Najważniejsze cechy CoolCase 2:
Jak mówiliśmy, to są, tak naprawdę, dwa wzmacniacze. Rozdzielono je między dwie duże płytki. a górnej mamy wzmacniacz dla słuchawek IEM, a na dolnej dla klasycznych; wraz ze wzmacniaczami na płytkach znalazły się również ich zasilacze. Jak już wspomnieliśmy, dla słuchawek dokanałowych zastosowano układy scaloneTPA6120A2, a to ze względu na ich zdolność do sterowania niskimi impedancjami (32 Ω). Na dolnej płytce jest „duży” wzmacniacz, gdzie na wyjściu pracują tranzystory MOSFET. Dodajmy, że jest to układ typu dual-mono. Układy stabilizujące napięcie zastosowane we wzmacniaczu to ekranowane moduły MCPS (Max Current Power Supply). Jest to autorski system zasilania, opracowany przez tę australijską firmę w 2017 roku i stosowany w jej wszystkich produktach. Na płytkach znalazło się aż dziesięć osobnych linii zasilających. Sześć układów MCPS niezależnie zasila bufor wejściowy z wzmacniaczami operacyjnymi V7 Vivid Pro, a także stopień wyjściowy IEM typu dual-mono. Lustrzanie symetryczny układ ma zapewnić separację kanałów, „minimalizując jednocześnie zakłócenia elektromagnetyczne”. Urządzenie stoi na czterech, niewielkich nóżkach. |
▓ ODSŁUCH JAK SŁUCHALIŚMY • Wzmacniacz słuchawkowy Burson Audio został przetestowany w systemie referencyjnym HIGH FIDELITY. Był on porównywany do wzmacniacza lampowego Leben CS300 (Custom Version). Sygnał był dostarczany z regulowanego wyjścia odtwarzacza SACD Ayon Audio CD-35 HF Edition. Osobny odsłuch wykonałem korzystając z dwóch odtwarzaczy i ich wzmacniaczy słuchawkowych: MQA-CD S.M.S.L PL200, test → TUTAJ oraz Shanling EC Smart test → TUTAJ.
W czasie testu skorzystałem z następujących słuchawek:
• LIME EARS Anima – konstrukcja hybrydowa, IEM (In-Ear Monitor) ‖ test → TUTAJ
» PŁYTY UŻYTE W TEŚCIE ⸜ wybór
• JOHN COLTRANE, My Favourite Things, Atlantic Records/Audionautes Recordings AN-2614-UHQ, Master CD-R x MQA-CD ⸜ 1961/2026. Z TEGO TYPU KONSTRUKCJĄ, czyli końcówką mocy przeznaczoną jedynie dla słuchawek, jeszcze się w moim systemie nie spotkałem. Dlatego też pierwsze chwile z nią polegały na oswajaniu się z obcością idei i z próbą zrozumienia, jak ominięcie jednego stopnia w torze wzmocnienia przekłada się na dźwięk. Kiedy już to sobie przyswoiłem, kiedy miałem w głowie ustalony obraz Bursona, okazało się, że to podejście ma więcej sensu niż myślałem. Ba – być może tak właśnie powinny wyglądać highendowe wzmacniacze słuchawkowe.
Nie wiem, co jest tego główną przyczyną, czy może to po prostu wypadkowa wszystkich działań, jakie wokół tego urządzenia podjęto, ale jego brzmienie jest zastanawiająco dobre. Powiedziałbym, że jest doskonałe, ale nie chcę się aż tak ekscytować zaraz na początku testu… A przecież – jest. Przede wszystkim przez absolutną swobodę, z jaką dźwięk jest dostarczany. Swobodę, która powoduje, że zapominamy o słuchawkach, o źródle, a sięgamy po kolejną, kolejną i kolejną płytę. Pierwszym tytułem, jaki odpaliłem na odtwarzaczu Ayona był album My Favourite Things JOHNA COLTRANE’a w nowym remasterze Audionautes Recordings. Fabio Camorani, szef wydawnictwa, przywiózł mi go na płytce Master CD-R. Miałem więc doskonały, naprawdę wyśmienity remaster, miałem też wybitną kopię. Może to właśnie spowodowało, że od „kopa”, od pierwszego momentu zakochałem się w dźwięku Bursona. Znam tę firmę od lat, niezwykle cenię i z zainteresowaniem śledzę jej postępy, przyglądam się produktom i rozwiązaniom. Jestem pod nieustannym wrażeniem tego, jak dobrze to sobie wszystko układa i wymyśla. Tak jest i tym razem. Proste rozdzielenie systemu na dwie części, przy kolumnach naturalne i niemalże instynktowne, przy słuchawkach mogłoby się wydawać dziwactwem. A jest przecież, teraz to widzę, koniecznością, jeśli chcemy myśleć o absolutnym high-endzie. Soloist Prime należy do tej właśnie kategorii. Dźwięk z przywołanej płyty był bowiem nie tylko swobodny. Hifimany HE-1000 v2, Final Audio DX6000 czy Sennheisery HD800 niemalże „płynęły” prowadzone przez to urządzenie. Nie szarpały się, nie walczyły, nie „przedzierały” przez jego dźwięk własny. Przekaz był absolutnie przejrzysty, czysty i otwarty. A przecież był też ciemny – ciemnością, o której piszę i którą od lat państwu rekomenduję (na przykład → TUTAJ). Ważniejsze jest jednak to, że umiejętnie połączono w nim nasycenie i selektywność. Myślę, że jeszcze w takiej formie tego nie słyszałem. Pamiętam, że można uzyskać lepsze nasycenie, na przykład ze wzmacniaczami Viva Audio Egoista 2A3 (test → TUTAJ) czy Leben CS-600, albo też większą przejrzystość, na przykład z dCS Lina i Felix Audio Envy Susvara Edition (test → TUTAJ). Jednak takiego połączenia jeszcze nie spotkałem. Jasne jest, że częściowo za to odpowiada fantastyczny stopień wyjściowy i regulacja siły głosu w odtwarzaczu Ayona, to rozumiem. Wiem jednak również i to, że sam z siebie wzmacniacz by tego nie wykrzesał, gdyby coś mataczył. Urządzenie gra pełnym pasmem, to również bardzo ważne. Przy płycie saksofonisty było to zaznaczane bardzo głębokim, „drewnianym” brzmieniem kontrabasu i przenikliwym, a przecież tak bardzo naturalnym dźwiękiem zadęcia saksofonu. Z kolei przy płycie SACD THE ALAN PARSONS PROJECT Eye in the sky, w wersji Mobile Fidelity Sound Lab z 2021 roku, otwarło się nagle niebo nade mną i w tytułowym ˻ 2 ˺ Eye in the sky, błysnęło do mnie oko:
Jestem okiem w niebie, które cię obserwuje
Potrafię czytać w twoich myślach Jestem twórcą zasad, zajmującym się głupcami Potrafię cię oszukać tak, że nic nie zauważysz Ciekawe, ale wraz z całym otwarciem góry nic nie zazgrzytało nie zachrzęściło. Po części dlatego, że nagrania MoFi takie właśnie są, raczej ciepłe i raczej „okrągłe” w nasyceniu. Trochę na tym traci różnicowanie, tak to już jest. Z kolei zyskuje na tym emocjonalność nagrań. Ale nie zachrzęściło też i dlatego, że sam wzmacniacz tego nie ciągnie w tym kierunku. Jest raczej „wierny” niż „uprzejmy”. Jeśli dźwięk jest taki, jak na płycie Parsonsa, tak też zostanie pokazany. Czyli mocny, dźwięczny i energetyczny, a przy tym ciepły, okrągły i nieco ciemny w środku pasma.
Kiedy trzeba, jak w ˻ 3 ˺ Children of The Moon, z mocno przypalonym i wyeksponowanym wokalem Davida Patona, będzie mocniej, to jasne. Nawet wówczas wszystko pozostanie pod kontrolą i w pewnym sensie „zaopiekowane”. Tak działa bowiem MoFi, a Burson za tym podążył, nie modyfikując niczego, a pozwalając wszystkiemu doskonale wybrzmieć. Ta wierność, prawdziwe high-fidelity urządzenia z Antypodów dało w rezultacie namacalny dźwięk. Wokal BOBA DYLANA z płyty The Freewheelin', zremasterowanej przez tego samego wydawcę rok później niż krążek Parsonsa, zabrzmiał fantastycznie mocno, wybitnie naturalnie. Został pokazany jako duża bryła z ładnie ukazanym oddechem w inicjalnej fazie i wciąż słyszalnymi elementami po zakończeniu frazy. Ale najważniejsze było nasycenie, niemal perfekcyjne połączenie energii i barwy. Jak często mówimy, najważniejszy w muzyce jest czas. To on definiuje nasze postrzeganie dźwięku, zarówno wtedy, kiedy jest zachwiany, na przykład przez jitter w systemach cyfrowych czy przesunięcia fazowe w analogowych, jak i wtedy, kiedy jest zachowany. Burson wydaje się go zachowywać w szczególnie dobry sposób, może nawet najlepszy z wszystkiego, co do tej pory słyszałem. Daje to zarówno wybitną rozdzielczość, jak i fantastyczne zanurzenie w dźwięku. Ta pierwsza, dla przykładu, pozwala idealnie dostrzec moment montażu ˻ 2 ˺ Girl from The North Country , kiedy to w 2:33 na chwilę załamuje się (kolapsuje) stereofonią i po fragmencie z harmonijką przechodzimy do zwrotki i wokalu. Doskonale z nimi słychać, że ścieżka harmonijki została ucięta w tym miejscu, mimo że coś tam jeszcze potem na taśmie było. SŁUCHAWKI • Jest to czytelne też z innymi wzmacniaczami i słuchawkami, żeby była jasność. A jednak właśnie Burson spowodował, że znowu poczułem się jak w studiu nagraniowym podczas montażu materiału. Było to przy tym zanurzenie nie w sterylności studia, a w pełni, w nasyceniu. Nie zdziwiłem się więc, że równie precyzyjne różnicowanie dostałem przy przełączaniu się między słuchawkami. Hifimany dały mi najbardziej nasycony i energetyczny dźwięk. Sennheisery HD800 wycofały przekaz w tył i go wygładziły. To było bardziej zrelaksowane granie, bardziej eleganckie, jeśli tak mogę powiedzieć. Mniej w nim było energii, więcej natomiast płynności. Wzmacniacz w teście dokładnie pokazał również różnice w kształtowaniu stereoskopii. „Osiemsetki” premiowały dźwięk nieco bardziej z przodu i mocniej rozłożony po skrajach. Z kolei „tysiączki” formowały bardzo gęsty i treściwy dźwięk bardziej w głowie, skupiając naszą uwagę na pierwszym planie. Finale DX6000 jeszcze inaczej, to jasne. Ale to „inaczej” z Bursonem nie było sztuczką, niczym wymuszonym. Było to pokazywanie cech i klasy poszczególnych słuchawek bez narzucania swojego charakteru. Japońskie słuchawki zagrały więc kremowym dźwiękiem ecru, jedwabistym atakiem i ciemną górą. Miały jednak i głębię tonalną, którą obydwie słuchawki powyżej trochę gubiły. Z nimi stereoskopia bazowała na szerokiej panoramie i dźwięku pierwszych planów nieco z przodu. Co mówić dodam, że bardzo czekałem na odsłuch słuchawek EMI. To bardzo trudne obciążenie, wbrew pozorom, dlatego większość wzmacniaczy słuchawkowych sobie z nim nie radzi. Otrzymujemy zwykle płaski barwowo, lekki dźwięk. Nie tutaj. Nie było to tak potężne jak z Hifimanami, ani tak jedwabiste jak ze słuchawkami Finala. A jednak było w tym coś ujmującego.
Lime Ears Anima, fantastyczne, topowe konstrukcje z Polski ujęły mnie w tym połączeniu precyzją i gładkością. Wypełnienie pokazane zostało nie z aż tak niskim basem jak ze słuchawkami wokółusznymi, to jasne. Ale miałem też wybitnie zrównoważony przekaz, niemal monitorowy, a przy tym bardzo „ludzki”. W dodatku wybitnie dynamiczny, czego doświadczyłem z płytą RAGE AGAINST THE MACHINE Rage Against The Machine, w reedycji Audio Fidelity z 2016 roku. Może nie było tu zbyt wiele nasycenia ale „dosłowność” dźwięku – wyjątkowa. ▒ Podsumowanie BYĆ MOŻE TO JEST NAJEPSZY wzmacniacz słuchawkowy, jaki słyszałem. Były inne, równie wyjątkowe, jak wspomniane dCS, Leben, Felix Audio i Viva Audio. Burson łączy jednak w sobie tak wiele wątków, z których składa opowieść tak pełną, tak złożoną i tak wiarygodną, że uśmiech wciąż nie schodzi mi z twarzy. Nie jest idealny, bo konstrukcje lampowe potrafią ciut dalej wejść w atmosferę nagrania, a niektóre tranzystorowe jeszcze niżej na basie z jego głębią i mocą. Mimo to trudno będzie znaleźć konstrukcję, która łączyłaby to wszystko w tak dobry sposób i w tak dobrą całość. Nie, że nie ma równie dobrych, albo nawet lepszych wzmacniaczy, bo przecież są. Zapłacimy jednak za nie wielokrotnie więcej, a przyrost jakości nie będzie spektakularny. Jeśli stać państwa na taki wydatek – super, proszę to zrobić. Ale nawet wtedy warto posłuchać wzmacniacz z Australii, ponieważ może się okazać, że nie warto. ▒ Dane techniczne (wg producenta)
Maksymalna moc wyjściowa (32 Ω) ‖ Dystrybucja w Polsce
AUDEOS |
|
System referencyjny 2026 |
|
![]() ① Kolumny: HARBETH M40.1 • → TEST ② Podstawki: ACOUSTIC REVIVE (custom) ③ Odtwarzacz plików & zegar taktujący SFORZATO DSP-05 EX & PMC-05 EX → TEST & dysk NAS/przełącznik LAN LUMIN L2 • → TUTAJ ④ Przedwzmacniacz: AYON AUDIO Spheris EVO • → TEST ⑤ Odtwarzacz Super Audio CD: AYON AUDIO CD-35 HF Edition No. 01/50 • → TEST ⑥ Wzmacniacz mocy: SOULUTION 710 ⑦ Stolik: FINITE ELEMENTE Master Reference Pagode Edition Mk II więcej → TUTAJ ⑧ Pasywny układ korygujący SPEC Real-Sound Processor RSP-W1EX • → TEST |
|
|
Okablowanie Interkonekt: SACD → przedwzmacniacz - SILTECH Triple Crown (1 m) • → TESTInterkonekt: przedwzmacniacz → wzmacniacz mocy -SILTECH ROYAL SINGLE CROWN • test → TUTAJ Odtwarzacz plików → przedwzmacniacz -SILTECH ROYAL SINGLE CROWN • test → TUTAJ Kable głośnikowe: SILTECH Triple Crown (2,5 m) |ARTYKUĹ| Kabel LAN & filtr LAN: ACOUSTIC REVIVE LAN Quadrant Triple-C, RLI-1GB-TRIPLE-C • test → TUTAJ Kabel USB: ACOUSTIC REVIVE USB-1.5 PL Triple-C • test → TUTAJ |
|
Zasilanie Kabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → odtwarzacz SACD - SILTECH Triple Crown (2 m) • → TESTKabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → wzmacniacz mocy - ACOUSTIC REVIVE Power Reference Triple-C (2 m) • → TEST Kabel zasilający AC: listwa zasilająca AC → przedwzmacniacz - ACOUSTIC REVIVE Power Reference Triple-C (2 m) • → TEST Kabel zasilający: gniazdko ścienne → listwa zasilająca AC - ACOUSTIC REVIVE Power Reference Triple-C (2,5 m) Listwa zasilająca: AC Acoustic Revive RTP-4eu FINAL • → TEST |
|
Elementy antywibracyjne Podstawki pod kolumny: ACOUSTIC REVIVE (custom)Stolik: FINITE ELEMENTE Master Reference Pagode Edition Mk II • więcej → TUTAJ Platforma antywibracyjna (pod listwę zasilającą AC): Graphite Audio CLASSIC 100 ULTRA • więcej → TUTAJ Nóżki antywibracyjne (odtwarzacz SACD): Divine Acoustics GALILEO • test → TUTAJ Stopy antywibracyjne CARBIDE AUDIO Carbide Base ⸜ przedwzmacniacz & zasilacz przedwzmacniacza • test → TUTAJ |
|
Analog Przedwzmacniacz gramofonowy:
Docisk do płyty: PATHE WINGS Titanium PW-Ti 770 | Limited Edition |
|
Słuchawki
|
strona główna | muzyka | listy/porady | nowości | hyde park | archiwum | kontakt | kts
© 2009 – 2026 HighFidelity, design by PikselStudio






















